Afscheid

Nog geen maand geleden namen Niels en ik het besluit om ons leven in de stad, te verruilen voor een leven in een huis op wielen. En wauw, wat een boel is er gebeurd en in beweging gekomen sinds dat moment!

Amper twee dagen na ons besluit stonden we mét taart én opzegbrief voor de deur van de verhuurder van dat lieve kleine huisje bij het plantsoen. En na 18 jaar huurder te zijn geweest liep ik daar, met één maand de tijd om het leeg te halen, een huis lichter de deur weer uit.

Na een maand dus geen huis meer, maar óók nog geen vrachtwagen in zicht. Gelukkig wél een hele fijne tijdelijke plek bij Niels z’n ouders op het erf, waar we zolang terecht kunnen. Én het vooruitzicht op een hele mooie sta-plek voor onze toekomstige vrachtwagen op ditzelfde prachtige erf.

De vrachtwagen moest er dus nog komen en ook qua financiën moest er nog wel het één en ander gebeuren voor het realiseren van ons avontuurlijke project.

In ieder geval moesten we ons eerdere project gaat verkopen. Niels z’n stoere Land Rover 127 én onze Wolf ambulance opbouw uit het Britse leger moesten weg. Deze mooie combinatie, door ons liefkozend “De Wolf” genoemd, leende zich perfect voor ons eerste doel, reizen, maar voor wonen was die toch echt te klein.

Maar ja, hoe? En aan wie verkoop je zo’n gek ding? En wat kun je ervoor vragen? Het is een prachtige combinatie, maar helemaal afgebouwd was die nog niet. Het verkopen ervan kon nog wel eens een hele klus en langdurig proces gaan worden…

Niets was minder waar. Tot onze grote verrassing was de hele boel al na twee informerende berichtjes aan kennissen verkocht! En met toch wel een beetje pijn in ons hart zagen we ons eerste echte gezamenlijke project een week later het erf afrijden, op weg naar z’n nieuwe eigenaar.

Saying goodbye

Die pijn werd echter snel verzacht, door de gedachte ons nieuwe huis! We hebben ‘m namelijk gevonden, onze vrachtwagen! En wat voor één, mooier dan we ooit hadden durven denken…

Leave a comment